Toespraak stille tocht Savannah

23-06-2017

Bunschoten huilt!

Beste mensen, jong en ouder! Het is ongelooflijk indrukwekkend en niet in woorden uit te drukken om te zien en te voelen hoe massaal Bunschoten-Spakenburg en omgeving hier vanavond aanwezig is voor Savannah Dekker en haar familie! Daarmee laten wij als gemeenschap zien dat Savannah niet gemist kan worden. Dat bleek al vanaf het moment dat haar vermissing bekend werd. De grote steun, de spontane zoekactie, het meeleven in de aangroeiende spanning, de gebeden in de kerken en in duizenden huizen, en de enorme verslagenheid van de hele Bunschoter gemeenschap toen moest worden bevestigd wat we die hele lange Pinksterzondag vreesden, we laten zien dat we om elkaar geven. We tonen liefde, bewogenheid, emoties en hartelijk meeleven. We zijn één in het grote verdriet. Bunschoten huilt. Bunschoten huilt om Savannah. Bunschoten huilt mee met hen die haar lief waren.

Savannah’s vader, moeder, haar zusje, opa’s en oma’s, de families Dekker en Beekhuis en haar vriendinnen hebben het onvoorstelbaar moeilijk. Hun mooie jonge dochter, zus, kleindochter, nicht en vriendin Savannah leeft niet meer. De omstandigheden die hebben geleid tot haar dood en waarover zij nog zoveel onbeantwoorde vragen hebben, maken het extra zwaar, bijna ondraaglijk zwaar. Tegelijk putten zij kracht uit ons meeleven en meehuilen en uit de fijne berichten en hulp die zij sinds donderdagavond van werkelijk alle kanten kregen en krijgen. Ook zijn ze dankbaar voor de organisatie van de zoektocht en nu van deze stille tocht. Het is voor hen te zwaar om hierbij aanwezig te zijn. Ze hebben mij gevraagd jullie allemaal hiervoor te bedanken. Het voelt voor hen in deze dagen van kilte als een warme deken van liefde. Wij vinden dat het minste wat we kunnen doen. Maar de familie vindt het heel bijzonder.

Zoals ook blijkt uit de aankondiging van Savannah’s overlijden door de familie, putten ze ook kracht en troost uit hun christelijk geloof. Ik citeer het sterk sprekende gedicht van wanhoop en hoop dat boven die aankondiging staat:

 

God, hoor ons wenen, Savannah is verdwenen, gevonden, ontzield.

Haar leven genomen, haar toekomst, haar dromen, in één klap vernield.

Dat Gij haar omvat, onze lieve schat, geroofd uit het nu

Dat zij niet is verloren, maar weer is geboren, geborgen bij U.

 

Dat vertrouwen in onze Hemelse Vader, ondanks zoveel vragen en zoveel niet-begrijpen, houdt hen op de been en ook velen van ons die met dezelfde vragen worstelen. Zij voelen zich gedragen door onze gebeden om kracht en troost en hopen op onze blijvende gebeden en andere vormen van steun in de moeilijke tijd van smartelijke rouw, verdriet en groot gemis die voor hen ligt. Ook voelen ze zich enorm gesteund door al die politiemensen die zich in hebben gezet om Savannah te vinden en nu alles doen om hen te steunen en om samen met justitie de waarheid te achterhalen. Ze leven intens mee met de familie van Romy uit Hoevelaken. Ze vertrouwen erop dat gerechtigheid zal worden gedaan. Laten wij hun voorbeeld volgen.

 

Zoveel jonge mensen, hun ouders, opa’s en oma’s zijn enorm geschrokken over wat er in de afgelopen dagen is gebeurd. We zijn met een grote klap die overal nadreunt bepaald bij de verschrikkelijke realiteit dat het kwaad in de wereld is en niet alleen ver weg, maar nu zo akelig dichtbij. Jonge mensen raken hun argeloosheid kwijt. Ouders en grootouders zijn bezorgd. Wat met Savannah en Romy is gebeurd, had niet mogen gebeuren, mag nooit meer gebeuren, maar kan helaas ooit ergens toch weer gebeuren. Daarom: blijf letten op elkaar en zie om naar elkaar. Laat je niet overwinnen door het kwaad, maar overwin het kwaad door het goede. Het goede dat ook aan Savannah was gegeven en dat ze doorgaf als ze de man die altijd naast haar zat in de kerk haar mooie glimlach schonk.

 

Velen van u hebben Savannah niet gekend. Toch bent u hier en dat stellen de organisatie en de familie zeer op prijs. Er zijn er ook die hier zijn die Savannah heel goed hebben gekend, uit de familie, van school: haar vroegere klasgenoten van de Ark, haar klasgenoten, die hier vooraan staan, en andere leerlingen en docenten van het Oostwende College, mensen die haar kennen van de kerk, uit de buurt of anders. Jullie klasgenoten kennen Savannah net als haar familie vast ook van haar favoriete manier van groeten en gedag zeggen: het liefste met een knuffel. Als ze hier zou kunnen zijn en weten dat wij allemaal voor haar komen, zou ze zomaar ons allemaal, één voor één, een knuffel willen geven. Dat is helaas geen realiteit, maar ons samenzijn is voor de familie één grote knuffel van onze liefdevolle gemeenschap.

 

Die gemeenschap is geschokt. We hadden vorige week niet voor mogelijk kunnen houden dat wat er sinds die donderdag is gebeurd. Dat één van ons dit is overkomen. Het is nog steeds onwerkelijk. Het zal ook veel van onze saamhorigheid, sociale inslag en ons geloof vragen om dit te verwerken. Ik mag namens u allemaal spreken als ik de families Dekker en Beekhuis heel veel sterkte en kracht toewens in hun immense verdriet.

 

Straks zal de stille tocht beginnen. Na de bloemlegging bij het Oostwende College komt u hier weer terug op het startpunt, u kunt dan ieder uw weg huiswaarts vinden. En blijf naar elkaar omzien!

 

Dan verzoek ik nu om allemaal volledige stilte in acht te nemen tot de omfloerste trommels van Excelsior klinken en aansluitend in gepaste stilte onze tocht te beginnen. In die stilte gaat van alles door ons heen: wellicht gebeden om kracht en ontferming, gevoelens en gedachten van liefde en meeleven, maar ook verdriet, boosheid, afkeer, woede en machteloosheid.

 

Wij zouden het misschien wel uit willen roepen, maar zijn stil.

 

Ter nagedachtenis aan Savannah Dekker.

 

Bunschoten-Spakenburg, 8 juni 2017

 

Melis van de Groep,

Burgemeester van Bunschoten

 

Linkedin

Agenda

23-10-2017

Bezoek School met de Bijbel Eemdijk

23-10-2017

B&W-vergadering Gemeentehuis

24-10-2017

Streekbezoek koninklijk paar Eemland

24-10-2017

Interview Live studio RTV Utrecht: bezoek koningsp...