In Memoriam Hendrik Koelewijn

03-06-2016

In Memoriam Hendrik Koelewijn, raadslid 1986-2000

 

In de Bijbel is in de 90ste Psalm door de profeet Mozes het volgende opgetekend:

 

“Heer, U maakt zomaar een eind aan ons leven.

Het gaat zo snel voorbij als een droom.

Het is net als gras dat verdwijnt.

Het gras komt ‘s morgens op.

Het groeit en bloeit,

Maar ’s avonds verdort het.(….)

Ons leven duurt maar zeventig jaar,

of tachtig jaar als we sterk zijn.

En alles wat we doen, is moeilijk en zwaar.

Het leven is zo voorbij

En dan zijn we verdwenen” (BGT)

 

Dames en heren, leden van de raad, geachte aanwezigen,

 

Vanwege deze realiteit werd in de maand mei tot driemaal toe een overlijdensbericht door het gemeentebestuur geplaatst in “De Bunschoter”. Eerst vanwege het overlijden na een ernstige ziekte van Gerrit Otter, een van onze medewerkers, op de leeftijd van 55 jaar. Daarna door het plotseling overlijden van Marius van den Berktmortel, onder andere lid van onze verkeerscommissie, op de leeftijd van 61 jaar. En tenslotte van het overlijden van Hendrik Koelewijn, oud-raadslid, op de leeftijd van 84 jaar, die wij in deze eerste raadsvergadering vanavond in het bijzonder willen gedenken. Dat doen wij in aanwezigheid van zijn familieleden, de leden van het gezin Nieuwboer, waar Henk tientallen jaren zijn thuis had bij mevr. Biethje Nieuwboer-Ruizendaal. Zij is vanwege haar hoge leeftijd hier niet, maar zij is wel in onze gedachten nu haar huisgenoot waarmee ze zolang samenleefde en voor wie ze zolang dagelijks zorgde, haar is ontvallen. Wij wensen haar en haar familie en ook de families Otter en Van den Berktmortel sterkte en kracht toe in deze tijden van rouw, verdriet en gemis.

 

Henk Koelewijn werd in 1986 lid van deze gemeenteraad en in april van dat jaar geďnstalleerd in het oude gemeentehuis aan de Dorpsstraat. Vanaf 1987 vergaderde de raad in deze raadzaal en nam Henk in diverse raadscommissies zitting en sprak zijn woordje mee in de debatten over tal van zaken. Hij was echt een man van het volk, door het volk en voor het volk. Een man van het volk als geboren Spakenburger, die de plaatselijke cultuur en gebruiken door en door kende en bij zijn kijk op de politieke zaken wist in te brengen. Niet over allerlei technische voorstellen, die hij graag aan anderen overliet, maar juist de praktische zaken die de burgers dagelijks ervaren en bezig houden, brachten hem in beweging. Dat zal ook een belangrijk reden zijn geweest dat hij door de Christelijke Arbeiders Partij werd gekandideerd en in 1986 ook door het volk werd gekozen en in 1990, 1994 en 1998 werd herkozen tot raadslid en hun volksvertegenwoordiger. En voor het volk opkomen deed hij met hart en ziel. In stilte, door in het gemeentehuis bij burgemeester, wethouders en ambtenaren aandacht te vragen voor mensen waarvan hij vreesde dat ze in de knel van regels en wetten zouden komen. Door niets te zeggen tijdens een vergadering, maar wel in lichaamstaal zijn instemming of afkeuring te laten blijken. Maar zeker ook door het woord te nemen en zonder omhaal van woorden zijn mening te geven. En als het hem niet aanstond af te sluiten met de gevleugelde woorden: ‘Waar zijn we nou helemaal mee bezig?’

 

Wat ik persoonlijk heel erg in hem waardeerde dat hij mij in 1994 toen ik lid van deze raad mocht worden als een soort vaderfiguur –hij was van hetzelfde jaar als mijn vader- verwelkomde en me altijd in onderlinge gesprekken altijd aansprak als jongen. Dat bleef hij volhouden toen ik in 1997 wethouder werd, ik bleef jongen en Melis. Hij was ook van de garde met degelijke opvoeding dat hij me nadat ik burgemeester mocht worden altijd alleen maar aansprak en groette als burgemeester. Zonder afstandelijk te doen, want meteen daarna informeerde hij zeer betrokken hoe het me ging, en of ik het nog wel kon volhouden met naar zijn mening enkele onverstandigen in het gemeentehuis. Maar hij zei dan meteen daar achteraan: burgemeester, ik weet wel dat je daarover niets kan zeggen.

 

In 2000, na 14 jaar raadslidmaatschap, vond hij het tijd om het stokje door te geven aan anderen. Bij die gelegenheid ontving hij het Lidmaatschap in de Orde van Oranje-Nassau. Maar hij bleef de politiek volgen en stak zijn meningen niet onder stoelen of banken. Diegenen die hem thuis op zijn stoel aan de tafel met Biethje, onderweg langs de haven of op de bank aan de Havenstraat spraken weten daarover mee te praten. Hij deed dat niet uit liefde voor de politiek, omdat hij ‘het spelletje’ leuk vond. De drijfveer voor Henk Koelewijn was zijn liefde voor onze mooie gemeente Bunschoten, zoals hij schreef in zijn brief waarin hij ontslag nam als gemeenteraadslid.

 

Henk heeft, om weer met psalm 90 te spreken, de leeftijd van de zeer sterken bereikt. Dat hadden velen om hem heen en hijzelf lange tijd niet gedacht. Toen naast zijn kwakkelende gezondheid de kanker zijn lichaam verder aantastte en hij steeds vaker nog benauwder werd, leek het sterven nabij. Maar toch kwamen er nog vele jaren bij. Dat elke dag je gegeven moet worden was Henk’s stellige overtuiging. Nadat hij op 29 jarige leeftijd na 8 bange uren, samen met twee vissers, werd gered van een ijsschots die vanaf onze kust het IJsselmeer opgedreven was, wist hij wat het was om de dood in de ogen te zien. Hij heeft daar een enkele keer toen de raadsleden onderling informeel bij elkaar waren een voordracht over gehouden. Die voordracht maakte diepe indruk op ons en dus werd er vaker, nog bij zijn afscheid, gevraagd of hij die voordracht wilde herhalen. Hij wilde dat wel, maar kon het vaak niet. De emoties die deze voordracht dan bij hem losmaakten werden hem te machtig. Met name als hij in die voordracht het moment beschreef waarop de reddingsschepen in het donker opdoemden, wat dan in zijn binnenste bovenkwam. Dat waren de woorden uit een andere Psalm, namelijk 68 berijmd:

 

Geloofd zij God met diepst ontzag!

Hij overlaadt ons, dag aan dag,

Met Zijne gunstbewijzen.(….)

Hij kan, čn wil, čn zal in nood,

Zelfs bij het naad'ren van den dood,

Volkomen uitkomst geven.

 

Vijfenvijftig jaar geleden kwam er uitkomst door een al ongedachte redding. Op 13 mei jl., zo mogen we als christenen geloven en de achterblijvenden daarmee troosten, heeft Hendrik Koelewijn die volkomen uitkomst gekregen. Laten wij zijn gedachtenis en met name wat hij voor de gemeente Bunschoten heeft mogen betekenen gedenken en nu 1 minuut stilte in acht nemen.

 

Bunschoten-Spakenburg, 2 juni 2016

 

M. van de Groep

Burgemeester van Bunschoten

 

Linkedin

Agenda

23-10-2017

Bezoek School met de Bijbel Eemdijk

23-10-2017

B&W-vergadering Gemeentehuis

24-10-2017

Streekbezoek koninklijk paar Eemland

24-10-2017

Interview Live studio RTV Utrecht: bezoek koningsp...